Πέρλα, ένα πολύτιμο πετράδι
28 Απριλίου, 2016
Βήμα βήμα, λίγο λίγο
17 Αυγούστου, 2016

Θυμόμαστε με αγάπη…

Μετά από 10 χρόνια στους δρόμους, η αδεσποτούλα τίγρης Olivia βρήκε, στα γεράματά της, την αγάπη, την ασφάλεια και την ευτυχία στη Βίλα Ολυμπία.

Olivia before adoption, in the park where her best friend was killed by dogs

Η Olivia πριν υιοθετηθεί, στο πάρκο όπου βρήκε το θάνατο από σκυλιά η καλύτερη της φίλη

Το υποκοριστικό αυτής της χαρούμενης γατούλας ήταν Supermum, γιατί όταν την πρωτοβρήκαμε στην αποικία που ζούσε, στο κέντρο της Αθήνας, είχε αναλάβει το ρόλο της νταντάς, φροντίζοντας όλα τα γατάκια. Αυτό ήταν το 1998-1999.

Τα επόμενα χρόνια, καθώς στειρώσαμε όλες τις γάτες εκεί, αφιέρωνε όλη της την τρυφερότητα σε αυτούς που την τάιζαν, καθώς και σε μια όμορφη ταρταρούγα που ήταν ο μόνιμος σύντροφός της. Την άνοιξη του 2008, η φίλη της σκοτώθηκε από σκυλιά. Καταλαβαίνοντας πως ήταν απλά θέμα χρόνου, μέχρι να της επιτεθούν κι εκείνης, αρχίσαμε να ψάχνουμε απεγνωσμένα να της βρούμε ένα σπίτι, και τότε η καλή γατόφιλη Carole προσφέρθηκε να την υιοθετήσει,  στο σπίτι της τη Βίλα Ολυμπία, στο κέντρο της πόλης.

Μετά από μια σύντομη περίοδο προσαρμογής, η Olivia ήταν απόλυτα ευτυχισμένη, δείχνοντας ατελείωτη τρυφερότητα στην Carole και, περιέργως, παρά τα 10 χρόνια που είχε περάσει έξω, δεν έδειξε ποτέ κανένα ενδιαφέρον για να ξαναβγεί από το ζεστό σπιτικό της.

Happily snoozing at her home at Villa Olympia

Ευτυχισμένη, παίρνει έναν υπνάκο στη Βίλα Ολυμπία

Η Olivia πρέπει να ήταν τουλάχιστον 10 ετών όταν την υιοθέτησε η Carole, κι απόλαυσε άλλα οκτώ χρόνια στο σπίτι της, μέχρι τα βαθειά γηρατειά, ώσπου ξεψύχησε ήρεμα στην αγκαλιά της Carole, τον Απρίλιο 2016.

Όπως λέει η ίδια η Carole: “Η Supermum, που ονομάσαμε Olivia, ήρθε να ζήσει στη Βίλα Ολυμπία πριν από οκτώ χρόνια. Αφού εξοικειώθηκε με το σπίτι, τακτοποιήθηκε κανονικά, για να περάσει τα γεράματά της μαζί μας. Ήταν η πιο αγαπησιάρικη γάτα,  που λάτρευε να τη χαϊδεύεις πριν φάει, και ποτέ δεν δημιούργησε πρόβλημα, δεν έξυνε τα νύχια της, δεν λέρωσε. Κάθε πρωί ξυπνούσε στις 5.30 κι άκουγε την πρωινή χορωδία των πουλιών στο μπαλκόνι. Τελικά, η καρδιά της την πρόδωσε και τη θάψαμε στο Πρώτο Νεκροταφείο, με ένα άγγελο στον τάφο της, γιατί ήταν η ίδια ένας μικρός άγγελος”.