Pythias – The story of a
Blind yet Dynamic Cat
When I
first saw, 15 years ago, a litter of
blind cats somewhere on a Cycladic
island, I was so shocked that I
stumbled and fell. However, I didn’t
know at the time what the future had
for me…
In October of 1997 I
was walking in Pagkrati, Athens,
when I met a family of handsome
black cats, happily roaming around
with the exception of a small kitten
half the size of its siblings,
hairless with bad ears. But what was
truly distressing were his eyes. His
right eye was, as if it had exploded
from the inside, a huge red bulb
whereas the other was covered by a
white film. When I passed again 2
hours later, the kitten was still
there so I picked him up and our
Odyssey started.
Pythias, as I called
him, was not only totally blind but
had terrible ear mites, was covered
in ringworm, infested with fleas and
emaciated. He also had a very high
fever, rhinotracheitis, so the vet
suggested euthanasia. I, on the
other hand, wanted to give him a
chance. I was not sure then that I
was doing the right thing. A
terrible ordeal started for both of
us but especially for the poor cat.
He started taking heavy antibiotics,
his eye had to be removed, which was
infected over and over again, and he
faced multiple treatments for ear
mites and ringworm. However, I
persevered and 6 months later,
Pythias was healthy but tired by all
those treatments; some of them were
really painful. But he turned out to
be a real beauty! All black, long
haired with a huge bushy tail, a
gorgeous boy!
Unfortunately, I
couldn’t take him home so he was
living alone in a small apartment
with me visiting him every day for
2-3 hours and he became seriously
depressed. I took him to another vet
who, like the first vet, suggested
euthanasia. I, too, was thinking
seriously about euthanasia
especially as baby Pithias was
sitting all day in his pillow, not
responding to toys or stroking.
In April 1998, I was
at a market shopping when I found
Nefelitsa. She was screaming at the
top of her lungs under a tree,
a
tiny little thing with her umbilical
cord still present and one of her
eyes still closed. Without a second
thought, I picked her up and took
her to Pythias, who after the
initial shock of meeting a stranger,
became a playful young kitten
himself too. His depression just
vanished in to thin air and it was
like God had sent a gift for him. A
month later I moved to my new house,
I took them both with me and they
became my babies. It was so
extraordinary to see the
transformation of Pythias happening
before my eyes. He became a very
sociable cat, jumping up on people’s
laps, purring and playing around
with Nefeli - a bit clumsy though
with his nails, but alive and a sex
maniac even though he was neutered.
In 2002 I moved to
Holland where I took both babies
with me. There we found 2 more cats
living in the apartment I was
sharing with my friend Lorraine, a
gorgeous half breed Persian Miss
Roza and Mr. Zuno, a huge tiger boy,
who had decided that he would remain
a kitten for the rest of his life,
both ex strays from Greece. Needless
to say that Pythias became
immediately the alpha male of the
house, learned to find his way
around the house and could walk
everywhere with no problem at all.
He would make up his mind that he
wanted to sleep on a specific corner
of the sofa and if the place was
already taken by another cat, he
would slap the other cat and take
his/her place. He would be the first
to eat a nice treat or tin food- the
other cats had to wait for Pythias
to finish his meal, nobody would
dare to provoke him! When Pythias
got upset, he would attack them and
spank them and poor Roza lost the
control of her bladder quite a few
times!
A real Greek matcho
guy!
When 2 years later I
decided to come back to Greece,
Lorraine begged me to let her keep
Pythias and Nefelaki, because she
had really bonded with them and
because the 4 cats were really
living happily together. So I did,
and although I miss them every day
of my life I have never regretted
it.
Pythias will become
11 years old this August. The
infection in his removed eye never
really cleared completely so it has
finally caused some brain damage. He
sometimes wakes up crying during the
night, disorientated and frightened.
Lorraine will take him in her arms
then, whisper sweet things in his
ear and minutes later he falls
asleep next to her on the bed.
With this story, I
wanted to share the experience I had
with a totally blind cat who had a
very bad start, but for the last 10
years he has been enjoying a full
life, full not only in experiences
but also full of love and care for
all his needs. Pythiaki never had
the chance to see what the world
looks like but he is no different
from any other cat. He is a lovely,
adorable pet, unique, energetic and
active who adjusts instantly to any
furniture changes, who runs in the
house faster that the all the fully
sighted cats, who has huge whiskers,
who is tender and playful. So, if
you ever find a blind kitten, give
him a chance and you will not regret
it!
----------------------------------------------------------------------------------------
Πυθίας – Η Ιστορία ενός Αόμματου μεν
Δυναμικού δε Γάτου
Όταν
είχα πρωτοδεί πριν από περίπου 15
χρόνια ένα τσούρμο τυφλά γατάκια σε
κάποιο Κυκλαδίτικο νησί, είχα
σοκαριστεί τόσο πολύ που θυμάμαι από
τη βιασύνη μου να μην τα βλέπω, είχα
σκοντάψει και πέσει κάτω. Δεν ήξερα
βέβαια τι μου επιφυλάσσει το μέλλον…
Έτσι, τον Οκτώβριο
του 1997 σε μια βόλτα στο Παγκράτι
συνάντησα μια οικογένεια γάτων, όλοι
μαύροι, ζωηροί και όμορφοι εκτός από
ένα γατούλη ο οποίος ήταν το μισό
μέγεθος των αδερφών του, άτριχος
τελείως, με κακοφορμισμένα αυτιά.
Αλλά η φρίκη ήταν τα μάτια του. Το
ένα μάτι ήταν λες και είχε εκραγεί
από μέσα, ένας τεράστιος
κατακόκκινος βολβός ενώ το άλλο ήταν
καλυμμένο από μια λευκή μεμβράνη.
Όταν επέστρεψα 2 ώρες αργότερα, ο
γατούλης ήταν εκεί που τον είχα
αφήσει και έτσι τον πήρα μαζί μου
από όπου ξεκίνησε η Οδύσσειά μας. Ό
Πυθίας, όπως τον ονόμασα, δεν ήταν
απλά τυφλός, με ψώρα στα αυτιά , με
μύκητες σε όλο το δέρμα, καλυμμένος
στους ψύλλους και αποστεωμένος. Είχε
και έναν πάρα πολύ υψηλό πυρετό και
ρινοτραχεϊτιδα και ο κτηνίατρος
πρότεινε κατευθείαν ευθανασία. Εγώ
πάλι αποφάσισα ότι θέλω να ζήσει.
Δεν ξέρω αν έκανα καλά ή κακά διότι
ξεκίνησε μια φοβερή προσπάθεια
θεραπείας. Βαριά αντιβιοτικά,
εξόρυξη οφθαλμού με άπειρες
επιμολύνσεις, πολλαπλές θεραπείες
για την ψώρα και τους μύκητες.
Περίπου 6 μήνες πήρε για να γίνει ο
Πυθίας κανονικό γατί, βασανίστηκε
πάρα πολύ με όλα τα φάρμακα που
έπρεπε πάρει, μερικά ιδιαίτερα
επώδυνα, αλλά τι γατί έγινε όμως!
Μακρύτριχος κατάμαυρος, κούκλος,
θεός! Δυστυχώς όμως, όλο αυτόν τον
καιρό, έμενε μόνος τους σε ένα μικρό
διαμέρισμα με τη φυσική μου παρουσία
2-3 ώρες καθημερινά. Έτσι ανέπτυξε
μελαγχολία. Τον πήγα σε άλλο
κτηνίατρο ο οποίος πρότεινε επίσης
την ευθανασία…Το σκεφτόμουν και εγώ
πια σοβαρά διότι ο Πυθιάκος καθόταν
όλη την ημέρα στο μαξιλάρι του και
δεν ανταποκρινόταν ούτε σε παιχνίδια
ούτε σε χάδια.Τον Απρίλιο πια του
1998 σε μια βόλτα στη λαϊκή, βρήκα
την Νεφελίτσα. Η Νεφέλη είχε ακόμη
τον ομφάλιο λώρο πάνω της και το ένα
μάτι της ήταν ακόμη κλειστό. Χωρίς
δεύτερη σκέψη την βούτηξα και την
πήγα στον Πυθία ο οποίος μετά το
αρχικό σοκ, ήταν λες και
ξαναγεννήθηκε. Η κατάθλιψη
εξαφανίστηκε εντελώς και όταν ένα
μήνα αργότερα μετακόμισα τα πήρα και
τα δυο μαζί μου και έγιναν τα
γατάκια μου. Ο Πυθίας, «άνθισε» με
την Νεφέλη. Έγινε πολύ πιο
κοινωνικός, παιχνιδιάρης, άτσαλος
λιγάκι βέβαια σχετικά με τα νύχια
του, αλλά ζωηρός και ερωτύλος παρόλο
στειρωμένος. Το 2002 μετακόμισα στην
Ολλανδία και βέβαια τα μωρά ήρθαν
μαζί μου. Εκεί βρήκαμε άλλες δυο
γάτες, τη Ρόζα μια πανέμορφη
ημίαιαμη περσική και τον Ζούνο,ένα
μεγαλόσωμο τιγρούλη, ο οποίος δεν
ενηλικιώθηκε ποτέ, ήταν πάντα ένα
γατάκι, πρώην αδέσποτα και τα δυο
από την Ελλάδα. Αρκεί να πω ότι άλφα
αρσενικός ήταν βέβαια ο Πυθίας, ο
οποίος επιβλήθηκε σε όλα την αγέλη
σε χρόνο ρεκόρ, αποφάσιζε που θα
κοιμηθεί και αν ήταν κατειλημμένη η
θέση από άλλη γάτα, τις σφαλιάριζε
και έπαιρνε τη θέση τους, ήταν ο
πρώτος που θα φάει κονσέρβα ή κάποια
άλλη λιχουδιά-τα άλλα περίμεναν
υπομονετικά τη σειρά τους. Αν θύμωνε
ο Πυθίας, γινόταν βίαιος και τους
χτύπαγε και η Ρόζα είχε πολλές φορές
χάσει τον έλεγχο της κύστης της!
Όταν ήταν να γυρίσω
Ελλάδα, η φίλη μου
Lorraine
στο Μάαστριχτ είχε δεθεί τόσο πολύ
με τον Πυθία και τη Νεφέλη που με
παρακάλεσε με δάκρυα να τις τα αφήσω
διότι πραγματικά, πέραν των εκρήξεων
του Πυθία, οι τέσσερις γατούλες ήταν
πολύ δεμένες και αγαπημένες μεταξύ
τους. Και με πάρα πολύ πόνο, τους
άφησα…. Ο Πυθίας φέτος τον Αύγουστο
θα κλείσει τα 11 του χρόνια. Η
μόλυνση του εξορυγμένου ματιού δεν
είχε περάσει ποτέ ολότελα και έτσι
του έκανε κάποια εγκεφαλική βλάβη
και καμιά φορά ξυπνά τη νύχτα και
κλαίει, αποπροσανατολισμένος και
φοβισμένος. Η
Lorraine
όμως τον παίρνει αγκαλιά, του μιλά
λίγο στο αυτί και αυτός μετά από
λίγο αποκοιμιέται ήσυχος στην
αγκαλιά της.
Με αυτήν την ιστορία
θέλω να πω ότι μια τυφλή γάτα,
μπορεί να γίνει ένα τέλειο
κατοικίδιο, ανεξάρτητο, μοναδικό,
χωρίς κανείς να καταλαβαίνει συχνά
ότι είναι ένα ζώο που δε βλέπει
τίποτα, ούτε καν σκιές. Ο Πυθιάκος,
παρόλο που δεν είδε ποτέ τον κόσμο,
μιας και τυφλώθηκε απλό μωρό, δε
διαφέρει σε τίποτα από τις άλλες
γάτες που βλέπουν, αντίθετα είναι
ένας δυναμικός γάτος που βασιλεύει
στο σπίτι, μαθαίνει αμέσως όλες τις
αλλαγές των επίπλων και έτσι μπορεί
να τρέχει μέσα στο σπίτι, έχει
εκπληκτικά μακριά μουστάκια,
τρυφερός και παιχνιδιάρης.
Αν ποτέ λοιπόν,
βρείτε ένα τυφλό γατάκι, δώστε του
μια ευκαιρία, και δεν θα το
μετανιώσετε!
