Cat colony call to action!
March 20, 2015
Lights, camera, and… action!
March 21, 2015

Γατοαποικία: έκκληση για βοήθεια!

Μία άρρωστη γάτα μας οδήγησε σε μια μεγάλη αποικία κοντά σε ένα δημοτικό αθλητικό κέντρο. Καθημερινά τουλάχιστον τρεις εθελοντές τάιζαν και φρόντιζαν τις γάτες. Όμως καθώς αυτές πολλαπλασιάζονταν, αυξάνονταν και τα προβλήματα.

Ήταν εύκολο να καταλάβει κανείς για ποια γάτα είχε ζητηθεί η βοήθειά μας. Αυτό που δεν ήταν εύκολο ήταν να τον πιάσουμε. Ο καημένος γατούλης είχε αίματα και πύον στη μύτη του και ήταν φανερό ότι για πολύ καιρό υποσιτιζόταν, καθώς δεν μπορούσε να φάει ούτε να πιει νερό. Η εθελόντρια που μας ειδοποίησε προσπάθησε να τον πιάσει. Όμως παρόλο που ο γατούλης την άφηνε να τον χαϊδέψει, μόλις αντιλαμβάνονταν τα σχέδιά της απομακρυνόταν με καχυποψία. Οι γατοπαγίδες που στήσαμε ήταν εξίσου αναποτελεσματικές. Με το που τις έβλεπε εξαφανιζόταν στο άλσος που περιβάλει το αθλητικό κέντρο.

Thomas

Ο όμορφος Thomas περιμένει το γεύμα του.

Το άλσος, όπου πολλοί βγάζουν τα σκυλιά τους για βόλτα, έχει μετατραπεί σε τόπο εγκατάληψης κατοικιδίων. Οι εθελοντές μας ενημέρωσαν ότι πολλές από τις νεαρές γάτες της αποικίας είχαν εγκαταλειφθεί εκεί. Πολλές άλλες δεν κατάφεραν να επιβιώσουν, καθώς τα σκυλιά που περιπλανώνται εκεί αποτελούν θανάσιμο κίνδυνο για τις γάτες.Επιπλέον, ένα άνοιγμα στο φράχτη που χρησιμοποιούσαν οι γάτες για να ξεφύγουν από τους κινδύνους κλείστηκε με ξύλινες σανίδες από τους υπαλλήλους του αθλητικού κέντρου. Μάλιστα οι υπάλληλοι ανάρτησαν σημείωμα ζητώντας να μη μετακινηθούν οι σανίδες γιατί ισχυρίζονται πως οι γάτες μπαίνουν στο κτήριο και προκαλούν ακαταστασία και ζημιές – κάτι που δε θα γίνονταν αν απλά έκλειναν την πόρτα του κτηρίου.

Σε κάθε περίπτωση, ήταν σαφές ότι παρότι η συγκεκριμένη περιοχή δεν ήταν από τις πιο επικίνδυνες που έχουμε συναντήσει, υπήρχαν προβλήματα που έπρεπε να λυθούν. Έπρεπε να βρούμε μία λύση αμοιβαία αποδεκτή και θετική για όλους – τους εργαζομένους, τους εθελοντές, και φυσικά, τις γάτες. Τα αποφάγια και τα βρώμικα δοχεία με νερό δεν βοηθούσαν, και η συνεχής αύξηση του γατοπληθυσμού έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα.

Πρώτη προτεραιότητα ήταν να πιάσουμε τον άρρωστο γάτο, μια επιτυχία που οφείλουμε στον ταλαντούχο γατο-παγιδευτή Κο Γιάννη. Χρειάστηκαν δέκα μέρες στον κτηνίατρο με αγωγή αντιβιωτικών για να θεραπευτεί η οξεία ρινίτιδα που τον ταλαιπωρούσε. Αφού άρχισε να τρώει και πήρε βάρος, στειρώθηκε και επέστρεψε στη γειτονιά του.

Αυτή η πανέξυπνη ταρταρούγα είναι η γιαγιά της αποικίας: τα περισσότερα γατιά είναι πρόγονοί τις. Είναι πάντα σε επιφυλακή για προφυλάσσει τον εαυτό της και τα γατάκια της από επιθέσεις σκύλων και άλλους κινδύνους.

Με τη βοήθεια μίας από τις εθελόντριες της περιοχής, μιας υπεύθυνης και ευγενικής γατόφιλης που εδώ και καιρό προσπαθούσε να βοηθήσει τον άρρωστο γατούλη χωρίς αποτέλεσμα, δουλέψαμε συστηματικά για ένα μήνα για να πιάσουμε και τις υπόλοιπες γάτες – όλες τους πανέμορφες και ιδιαίτερα φιλικές. Και τα καταφέραμε! Τις πήγαμε στον κτηνίατρο και αφού στειρώθηκαν, και αποπαρασιτώθηκαν, επέστρεψαν στην αποικία.

Η ανακάλυψη της αποικίας έγινε λίγο πριν ξεκινήσουμε την καμπάνια μας για την Παγκόσμια Μέρα Στειρώσεων. Ήταν επόμενο αυτές οι 13 γατοφατσούλες να συμμετάσχουν στις δράσεις μας. Χάρη στην υποστήριξη και τη γενναιοδωρία των φίλων των Επτάψυχων, όλες οι γάτες που εντάχθηκαν στην καμπάνια για την Παγκόσμια Μέρα Στειρώσεων βρήκαν χρηματοδότηση για τη στείρωση τους. Ανάμεσα σε αυτές, η Δούκισσα (Duchess), η Ash, η Cinder, η Flicker, o Στέλιος, η Topaz, η Truffle, ο Thomas, η Caprice, o Lupi, o Romeow, η Sheba και ο Φοίβος.

Ξεκίνησαμε και ένα πρόγραμμα εμβολιασμών∙ παρότι ο γατούλης τον οποίο σπεύσαμε να βοηθήσουμε ήταν ο πιο άρρωστος από ολους, υπήρχαν συμπτώματα και σε άλλα γατιά της αποικίας- η γρίπη της γάτας είναι μια πολύ συχνή ασθένεια σε μεγάλες αποικίες αστείρωτων γατιών.

Σε μια επίσκεψη για να ελέγξουμε την κατάσταση στην αποικία, ένας ασπρόμαυρος γάτος, με το πρόσωπό του γεμάτο βλένες, μας πλησίασε ψάχνοντας για χάδια. Προσπαθούσε να νιαουρίσει και να «ζημώσει» με τα πατουσάκια του!. Όμως, μετά βίας μπορούσε να ανοίξει τα ματάκια του και ανέπνεε με δυσκολία. Ευτυχώς, ένας από τους εθελοντές της περιοχής, ένας ηλικιωμένος κύριος που περνάει την ώρα του μεσημεριανού με τις γάτες, ήταν εκεί και πρόσεξε τον άρρωστο γατούλη μέχρι να επιστρέψουμε με ένα κλουβί. Ο γατούλης νοσηλεύτηκε περίπου για ένα μήνα στο κτηνιατρείο, με οξεία ρινοτραχείτιδα. Την πρώτη εβδομάδα δεν μπορούσε καν να φάει, και σιτιζόταν με ορό.

Δούκισσα, πανέμορφη και με εξαιρετικό χαρακτήρα. Πίσω της φαίνονται οι ξύλινες σανίδες που εμποδίζουν τα γατιά να βρουν ασφαλές καταφύγιο σε περίπτωση κινδύνου.

Όταν τελικά ανάρρωσε και ήταν έτοιμος να στειρωθεί και να επιστρέψει στην αποικία, ο – συνήθως λιγομίλητος – κτηνίατρος μας είπε: «Αυτός δεν είναι γάτος του δρόμου, είναι ένα από τα πιο φιλικά και στοργικά γατιά που έχω συναντήσει ποτέ». Είχαμε κι εμείς ήδη τους ενδοιασμούς μας για την επιστροφή του μικρού στην αποικία μετά από ένα τόσο μεγάλο διάστημα νοσηλείας, ενώ είχαμε πληροφορηθεί από τους εθελοντές ότι πρέπει να είχε εγκαταληφθεί πρόσφατα από κάποιο σπίτι, γιατί δεν τον είχαν ξαναδεί. Το σχόλιο του κτηνίατρουαπλά το επιβεβαίωσε: έπρεπε να βρούμε ένα παντοτινό σπίτι για τον όμορφο και χαδιάρη γάτο . Ευτυχώς, υπήρχε μία θέση σε ένα από τα λίγα σπίτια φιλοξενείας που έχουμε, και αυτός ο υπέροχος γατούλης, που ονομάστηκε Artie, χουρχουρίζει και απολαμβάνει τη συντροφιά της προσωρινής «μαμάς» του μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη οικογένεια να του προσφέρει το δικό του σπίτι.

Ο Artie νοσηλεύτηκε περίπου για ένα μήνα στο κτηνιατρείο, με οξεία ρινοτραχείτιδα. Τώρα απολαμβάνει τη συντροφιά της προσωρινής «μαμάς» του μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη οικογένεια να του προσφέρει το δικό του σπίτι.

Ο Artie νοσηλεύτηκε περίπου για ένα μήνα στο κτηνιατρείο, με οξεία ρινοτραχείτιδα. Τώρα απολαμβάνει τη συντροφιά της προσωρινής «μαμάς» του μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη οικογένεια να του προσφέρει το δικό του σπίτι.

Οι υπάλληλοι του αθλητικού κέντρου ενημερώθηκαν από την εθελόντρια ότι πλέον ο πληθυσμός της αποικίας θα είναι ελεγχόμενος και υγιής, καθώς τα γατιά στειρώθηκαν και εμβολιάστηκαν. Διαπίστωσε ότι δεν ήταν εχθρικοί προς τις γάτες, αλλά ενοχλούνταν από τον υπερπληθυσμό και την ακαταστασία που άφηναν κάποιοι εθελοντές όταν πήγαιναν να τιςταΐσουν. Η επόμενη ενέργειά μας ήταν λοιπόν να εξηγήσουμε στους πολλούς εθελοντές που ταίζουν τις γάτες της περιοχής να μην αφήνουν σκουπίδια και αποφάγια και να ταίζουν μακριά από τα κτήρια, σε σημεία που οι γάτες μπορούν εύκολα να ξεφύγουν από τα σκυλιά σε περίπτωση που τους επιτεθούν. Πάντα συμβουλεύουμε τους εθελοντές μας να ταΐζουντα αδεσποτάκια με ξηρή τροφή ειδική για γάτες, που δεν αφήνει λεκέδες ή μυρωδιές. Πολλοί όμως δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν ειδική τροφή και διαθέτουν ότι περισσεύει από τα δικά τους γεύματα.